Favorieten Ronde van Vlaanderen 2026
Er zijn koersen die je bekijkt, en er zijn koersen die je ondergaat. De Ronde van Vlaanderen hoort tot die tweede soort. Alsof het landschap zelf een oordeel velt. Alsof de kasseien onthouden wie hier ooit aarzelde en wie zijn hart in de wind durfde te leggen. Zondag 5 april 2026 wordt opnieuw zo’n dag waarop Vlaanderen niet gewoon naar een wielerwedstrijd kijkt, maar naar een ritueel. En boven dat ritueel hangt één vraag als een kerkklok boven het plein: wie kan Tadej Pogačar en Mathieu van der Poel van de hoogste trede houden? Wat mogen we verwachten van de sterk rijdende Wout van Aert? En dan nog eens de toevoeging van Remco Evenepoel, wat kan hij? De Ronde is geen koers voor alleen de sterkste benen. Ze vraagt ook geduld, plaatsing, lef en een feilloos gevoel voor het juiste ogenblik. De Oude Kwaremont en de Paterberg maken de namen hard, maar het verhaal begint al veel eerder. Wie hier wil winnen, moet niet alleen groot zijn op papier, maar ook overeind blijven in de zenuwslopende chaos die deze koers al sinds mensenheugenis zo meedogenloos maakt. Voorjaarsklassiekers.be presenteert de favorieten Ronde van Vlaanderen 2026!
De topfavorieten voor de Ronde van Vlaanderen 2026
De grootste naam op het startblad van de Ronde van Vlaanderen 2026 is opnieuw Tadej Pogačar. Dat is geen gewaagde uitspraak meer, maar bijna een natuurwet. De Sloveen rijdt tegenwoordig alsof hij de koers van bovenaf bekijkt, alsof hij exact weet waar het laken scheurt en waar hij het in handen moet nemen. In de Ronde van Vlaanderen ligt vooral die lange, slepende Oude Kwaremont hem uitstekend. Daar kan hij zijn overmacht laten gisten, daar kan hij een groep niet alleen pijn doen, maar ook langzaam breken. Hij won hier al twee keer, was vorig jaar opnieuw de beste en komt bovendien met een ploeg die sterk genoeg is om de koers al vroeg hard te maken. Als Pogačar zin heeft om van ver te gaan, dan is iedereen in feite veroordeeld tot reageren.
De man die dat het best kan, blijft Mathieu van der Poel. De Nederlander en de Ronde van Vlaanderen, dat is intussen een verhaal geworden dat richting mythe schuift. Drie zeges, zeven top tien-plaatsen in zeven deelnames: zulke cijfers zeggen niet alleen iets over klasse, maar ook over een bijna instinctieve band met deze koers. Van der Poel hoeft niet per se de hele dag de sterkste te zijn om toch nog te winnen. Dat is precies wat hem zo gevaarlijk maakt. Hij leest de finale als een straatjongen zijn wijk. Na zijn imposante zege in de E3 weet iedereen weer hoe hoog zijn plafond ligt. In een rechtstreeks duel met Pogačar blijft hij misschien net iets minder vanzelfsprekend, maar wie hem afschrijft, kent de Ronde niet.
Dan is er Wout van Aert, de renner die in Vlaanderen altijd hoop met zich meebrengt, zelfs wanneer de geschiedenis daar niet volledig in meegaat. Van Aert heeft het talent, de motor en de inhoud om hier te winnen. Alleen heeft hij de voorbije jaren in Vlaanderens Mooiste net niet meer kunnen tonen dat hij over zestien hellingen en al die kasseistroken heen nog de beslissende punch heeft tegen de twee grootmeesters van deze generatie. Toch is hij allesbehalve kansloos. Integendeel. Als de koers gesloten blijft, als tactiek meespeelt, als er gerekend wordt na de Paterberg, dan is Van Aert misschien net degene die daarvan profiteert. Zijn ploeg is sterk, zijn vorm oogt beter dan in sommige vorige lentes en in een nerveuze finale blijft hij een van de gevaarlijkste mannen van het peloton.
Update woensdag 1 april 2026: Remco Evenepoel zorgt voor nieuw vuur in de Ronde van Vlaanderen 2026
Alsof de Ronde van Vlaanderen 2026 nog niet zwaar genoeg woog, komt daar nu ook Remco Evenepoel bij. De olympische kampioen en wereldtopper maakt zondag zijn debuut in Vlaanderens Mooiste en dat verandert wel degelijk iets aan het speelveld. Niet omdat hij plots boven Pogi of MVDP uitstijgt in de favorietenrol, maar wel omdat hij een nieuwe as van onrust in de koers brengt. Evenepoel is geen klassieke kasseispecialist in de traditionele zin, maar wel een renner met een motor die een wedstrijd compleet kan openbreken zodra er ruimte ontstaat.
Wie naar de weken voor de Ronde keek, zag ook dat de kring achter de drie grootheden behoorlijk stevig gevuld raakt. Florian Vermeersch rijdt al een hele lente alsof hij elk moment een monumentaal resultaat uit zijn benen kan schudden. Bij UAE zal hij normaal in dienst rijden, maar een knecht van dit niveau is in de Ronde vaak meer dan een knecht. Mocht de koers ontploffen en er moet geschoven worden met pionnen, dan kan Vermeersch plots een eigen verhaal krijgen.
Ook Romain Grégoire is een naam die steeds luider begint te klinken. De Fransman heeft misschien nog niet het klassieke palmares van een doorgewinterde kasseispecialist, maar wel de frisheid, de durf en het klimvermogen om op de hellingen te overleven waar anderen breken. Hij oogt als iemand die in deze Ronde zijn definitieve doorbraak naar het grote voorjaarswerk kan beleven.
Hetzelfde geldt, zij het op een andere manier, voor Mauro Schmid. De Zwitser is zo’n renner die niet altijd bovenaan de affiche staat, maar wel almaar vaker in de koers opduikt wanneer het ernstig wordt. Hij heeft inhoud, koersslimheid en een soort onverzettelijkheid die in de Ronde vaak goud waard blijkt. Niet de meest logische podiumkandidaat, wel iemand die je zondagmiddag plots in beeld kunt zien opduiken op een moment dat de grote namen elkaar beginnen te beloeren.
Bij Visma is verder ook Per Strand Hagenes een interessante naam. Jong, fris en met een opvallend voorjaar in de benen. Niet meteen de eerste man waar Vlaanderen warm van loopt wanneer men over de Ronde spreekt, maar wel iemand die aan een steile opmars bezig is. En dat soort renners schrijft in deze koers vaak onverwacht mee aan het scenario.
En dan is er nog Jonas Abrahamsen, die met zijn taaie stijl en grote motor steeds meer de renner van de lange, harde klassiekers wordt. Hij is niet het type dat iedereen automatisch bovenaan zijn lijst zet, maar wel het type dat ineens in de finale zit omdat hij weigert te lossen waar anderen kraken.
Wie rijdt er altijd goed in de Ronde?
Sommige renners hebben vorm, anderen hebben ook een band met deze koers. Dat is iets anders. Mathieu van der Poel is daar het zuiverste voorbeeld van. Zijn cijfers in de Ronde zijn ronduit indrukwekkend en tonen dat hij hier jaar na jaar zijn beste zelf weet op te roepen. Ook Tadej Pogačar heeft met twee zeges in drie deelnames al bewezen dat hij deze wedstrijd niet alleen aankan, maar ook kan domineren.
Achter dat tweetal duiken enkele vertrouwde namen op. Mads Pedersen rijdt misschien niet altijd als topfavoriet rond in Vlaanderen, maar hij staat hier wel steevast zijn mannetje. Vier keer top tien in acht deelnames zegt genoeg. Als zijn vormcurve verder stijgt na zijn rentree, kan hij opnieuw een belangrijke rol spelen. Pedersen is in de Ronde bijna altijd relevant, ook als hij niet in alle prognoses bovenaan staat.
Ook Wout van Aert hoort in dat rijtje thuis. Hij won hier nog niet, maar vijf top tienen in zes deelnames maken duidelijk dat hij de koers begrijpt en verteert. Hij mist misschien die ene ultieme bekroning, maar hij rijdt zelden een anonieme Ronde. En in een monument telt dat zwaar.
Jasper Stuyven is nog zo’n naam die je niet achteloos mag overslaan. Geen man van de grote trom, wel een renner die deze koers tot in de vezels kent. Zijn palmares in de Ronde is robuust, zijn stijl past erbij en hij is vaak beter naarmate de koers ouder wordt. Als het geen duel van de allergrootsten wordt, is Stuyven een van die renners die zich ineens tussen de brokken kan nestelen.
Verder zijn er de mannen die niet per se winnen, maar opvallend vaak degelijk tot goed zijn in Oudenaarde. Luca Mozzato is daar een voorbeeld van, net als Matteo Trentin en Anthony Turgis. Geen absolute blikvangers op voorhand, wel renners die deze koers lezen en verteren. Dat maakt hen gevaarlijk voor top tien, en in een vreemde finale soms zelfs meer dan dat.
De brede kring der kanshebbers
Daarachter begint het peloton van mannen dat op een goede dag heel dicht kan komen. Tim van Dijke is zo’n renner. Hij lijkt gemaakt voor het harde Vlaamse handwerk en heeft de inhoud om lang mee te gaan. Of hij al klaar is om in een monument helemaal vooraan mee te doen, is een andere vraag, maar zijn naam zingt niet voor niets rond in de marge van de favorietenlijst.
Christophe Laporte blijft door zijn sprint en ervaring een interessante figuur, al zijn er vragen over zijn punch bergop wanneer de koers echt openbreekt. Jasper Stuyven schuift zoals gezegd tussen topfavoriet en outsider in, afhankelijk van hoe hard de finale wordt gemaakt. Mads Pedersen hangt daar ook een beetje tussenin: te groot om outsider te heten, nog met net genoeg onzekerheid na blessure om niet helemaal naast Pogačar en Van der Poel te staan.
Dan zijn er nog de renners die als schaduwen rond de grote namen bewegen. Alec Segaert, de hardrijder met de zware versnelling. Matteo Trentin, de oude vos die zelden zonder plan rijdt. Luca Mozzato, altijd een naam om op te schrijven wanneer een koers grimmig en selectief wordt. Anthony Turgis, die in dit soort wedstrijden vaak beter is dan zijn status doet vermoeden. Arnaud De Lie, als hij een superdag heeft en alles eindelijk eens samenvalt. Biniam Girmay, mocht hij zijn oude klassiekergevoel terugvinden. Gianni Vermeersch, die altijd iets heeft met deze wegen. Het zijn niet de eerste namen van de zondagmorgen, maar wel de mannen die de koers kleur kunnen geven.
Slot: wie zijn nu echt de favorieten?
Als je alles afpelt, kom je toch weer uit bij de twee mastodonten van deze generatie. Tadej Pogačar start als dé topfavoriet. Daar net achter staat Mathieu van der Poel, de man die van deze koers zijn speeltuin heeft gemaakt. Wout van Aert volgt als de grote uitdager die Vlaanderen zo graag ziet winnen, en die op een perfecte dag nog altijd iedereen kan laten zwijgen. En dan komen we bij kleppers Remco Evenepoel en kersverse Dwars door Vlaanderen-winnaar Filippo Ganna. Kan één van deze hardrijder voor een verrassing zorgen?
Daarachter schuiven voor Mads Pedersen, Florian Vermeersch, Jasper Stuyven, Romain Grégoire en Tim van Dijke naar voren als mannen voor de ereplaatsen of een verrassende uitschieter. En wie nog een paar namen op zak wil houden voor het moment waarop de Ronde plots een zijdeur opent: onthoud dan Mauro Schmid, Jonas Abrahamsen, Alec Segaert en Matteo Trentin.
Meer voorjaarsklassiekers?
We zitten midden in de Heilige Vlaamse Wielerweek en hoewel we aftellen naar De Hoogmis, wacht eerst woensdag Dwars door Vlaanderen 2026. Navigeer hier naar de favorieten Dwars door Vlaanderen 2026 óf navigeer meteen naar de voorbeschouwingen en favorieten voor de Ronde: voorbeschouwing Ronde van Vlaanderen 2026 en favorieten Ronde van Vlaanderen 2026!
Lees ook alles over Parijs-Roubaix 2026, zoals de voorbeschouwing Parijs-Roubaix 2026 en de favorieten Parijs-Roubaix 2026!